Wadaiko Kobuyanagi, 和太鼓こぶやなぎ

 Op 14 april meldde ik dat we een locatie hadden gevonden in Zutphen om te trommelen: De Muzehof. Het leek een prachtige plek om binnen een centrum, dat opgezet is voor kunst en cultuur, te mogen oefenen. Helaas was de realiteit vele malen weerbarstiger.  Na enkele weken bleek dat de ruimte, waarin we repeteerden, aan de krappe kant was. Het lokaal was niet echt geschikt om met meer dan 6 personen te repeteren. Dan ga je dus op zoek naar een grotere ruimte en die mogelijkheid zou de Muzehof wel bieden, althans dat dacht ik. Er was een theaterzaal, met voldoende ruimte om met een groep van een mens of tien te kunnen spelen. Ik heb de problematiek aangekaart bij de organisatie van de Muzehof en kreeg de toezegging dat men in intern overleg zou gaan om een en ander te bespreken. "We denken met jullie mee" werd er gezegd. Helaas bleek dat meer "We denken tegen jullie belangen in" . Na diverse keren gevraagd te hebben om tot een beslissing te komen, kwam de Muzehof niet...

 Het was een wijs mens, die mij vertelde dat een beginners geest een zuivere geest is. Welnu, sinds kort ben ik weer opnieuw begonnen met een groep. Na mijn verhuizing naar Zutphen was er al snel weer een wens om een taikogroep te beginnen. 15 aanmeldingen (wauw), waarvan er nog 8 (of 9, oeps) over zijn. We hebben een workshop en twee proefrepetities gedaan en vanaf 3 april wordt er wekelijks geoefend. Belangrijkste doelstelling is om over maximaal één jaar een openbaar optreden te doen. Het is een leuke uitdaging om met deze groep enthousiastelingen aan de slag te gaan. Ik heb duidelijk gemaakt (dat hoop ik tenminste) wat mijn verwachtingen zijn en dus gaan we ervoor. Er wordt gerepeteerd in het Kunstencentrum, de Muzehof te Zwolle, waar we gastvrij zijn onthaald. Het lijkt erop dat het universum met ons is!! DONKONDONKONDONKON... ~~b

En hoe nu verder? Als ik aan het schrijven van deze blog begin, duurt het nog twee dagen en dan is de Kenshu Taiko Residency voorbij, alhoewel, dan begint het eigenlijke "werk" pas. Dan zullen we weten of ik "wijzer" geworden ben. Vier weken full time bezig zijn met alles en nog wat met betrekking tot het spelen van de wadaiko, de Japanse trommels. Dat het een onvergetelijke ervaring is, dat staat wel vast, maar uiteindelijk wilde ik duidelijkheid over hoe ik verder wil met de wadaiko. Ik heb het over de wadaiko en niet over de taiko. Taiko kan van alles en nog wat zijn met betrekking tot slagwerk; met wadaiko wordt veel meer het Japanse slagwerk bedoeld en dat is waar mijn hart naar uit gaat, waar mijn passie ligt. Wadaiko Kobuyanagi is dan ook een goede naam, en niet Taiko Kobuyanagi of iets dergelijks.  Hoe nu verder met Wadaiko Kobuyanagi? Wat heel duidelijk is geworden de laatste maanden is dat de wadaiko veel meer is dan het slaan op Japanse trommels. Het zit...

  Passie, het draait allemaal om passie. Als die er eenmaal is dan komt de energie en de techniek vanzelf. Het lezen en vertalen van het document van Daihachi Oguchi (DO) is erg inspirerend en geeft veel helderheid met betrekking tot de mentaliteit, nodig om goed taiko te kunnen spelen. Goed wil niet perse zeggen "technisch vaardig", "bedreven".   Over de techniek van het spelen wordt door DO nauwelijks gesproken; de passie, de energie en overtuiging dat is waar het allemaal omdraait. Daihachi Oguchi sprak over " 気間理技 ", of " きまりわざ ", " kimariwaza ".  Ki-ma-ri-waza; een viertal principes, belangrijk om je in te bekwamen, voor een echt goede wadaiko speler.  1. 気: (spirit, mind, heart) betreft de mentale instelling. Er moet gespeeld worden met het hart, met passie en vol overgave. Er bestaat geen "houd je maar in", het is meer een "alles-of-niks" gebeuren.  2. 間: (time, pause, space): betreft het gevoel voor ruimte, v...

 Gister, de 17e januari,  was ik te gast bij een rehearsal van Wadaiko Tokara. Interessant maar vooral leerzaam om dat eens mee te mogen maken. Voor diegenen die dat nog niet weten: Wadaiko Tokara is een taiko groep, die behoort tot de beste van de wereld. De leiding van de groep berust bij Art Lee, een leerling van Daihachi Oguchi (Even Googlen als je niet weet wie dát is.) Ik was 's-morgens naar de dojo gelopen, een wandelingetje van zo'n 3.5 km, waar ik opgepikt werd door Yukari Ichise, de vrouw van Art Lee, en zelf ook een getalenteerde taiko speler. Na ongeveer een half uurtje rijden waren we bij de training locatie.  Wadaiko Tokara bestond voor deze gelegenheid uit zes personen, drie mannen en drie vrouwen. De composities die men speelde waren voornamelijk geschreven door Art Lee. Men oefende voor een optreden op 11 februari aanstaande. Ik ga daar ook naartoe. 's-Morgens om 9 uur arriveerden we en begonnen we onmiddellijk met het uitladen van de taiko en alle andere...

Om tot een besluit te komen over wat ik verder wil met de taiko en de taikogroep, is het verstandig om een ideaal beeld te schetsen. Wat ik vooral leuk vind, is optreden. Mensen vermaken met een optreden en dat bij voorkeur met behulp van de taiko. De taiko moet altijd centraal staan, maar hoeft niet uitsluitend het enige middel te zijn om mee op te treden. Daarnaast schep ik er ook heel veel plezier in om workshops en les te geven. Hoewel lesgeven vaak meer tot frustratie lijdt dan een losse workshop. Het idee dat het spelen van taiko vooral leuk moet zijn, wil nog weleens stranden als het op het leren spelen aankomt. Een nadeel van de taiko is, dat het relatief makkelijk is om er geluid uit te krijgen. Je hoeft er immers alleen maar op te slaan. Leren spelen op een taiko is duidelijk een ander verhaal. Hier is, net als voor elk ander muziekinstrument, studie en doorzettingsvermogen nodig. En zonder die zelfstudie zal de ontwikkeling stranden en blijft men hangen op een bepaald niveau...